اگــر ايــنــك نـگـــاهــي شــد گــنـاهـــــي

                                           مــجـازاتــم بــكـن هــر طـور كه خواهـــي

در ايــن دنـيـا مـن او را مــي پـرســتـــم

                                           هــــم او را هــم خـــدا را مـــي پـرســـتـــم

تــــــمام مـــــردمــان يــكـتــاپــرســتـنـد

                                           ولــيــكــن مــن دوتــا را مـــي پـــرســتــم

 مــن از تـو زنـده  و مـي مـيـرم از تـو

اگـر از تـو به خـود ســـوزي رسيـــدم

اگـــر از درد تـــو خـسـتـه تــريــنـــــم

تـورا مـي بـخـشـم اي مـغرور اي مـرد

تـو را مـي خـوانـم اي مـرحـم اي درد 

                                  شــب نشـيــن كــوي سربــازان و رنــدانـــم چو شمـــع

روز و شـب خــوابـم نـــمي آيــد بـه چـشم غــم پرسـت

                                  بــس كــه در بيــماري هـجر تــو گــريــانــم چـو شـمع

این لحظات زیبای عاشقی را از من مگیر

بگذار عاشق بمانم ٬این قلب عاشق را از من مگیر

دستهای گرمت را از من جدا مکن

بگذار دوستت داشته باشم ٬مرا در به در این دنیای بی محبت مکن

 می خواهم از عشق تو بمیرم ...

بگذار بمیرم ٬مرا پشیمان از این عاشق شدن مکن

خیلی دوستت دارم

این کلام مقدس را باور کن

 دل من عاشق تو هست ٬

مرا دلتنگ لحظه های .....مکن

قلب من برای تو ٬این قلب بی طاقتم را زیر پاهایت له مکن

  در هاله شرم

 ساحل خاموش ، در بهت مه آلود سحرگاهان

 چشم وا مي كرد و – شايد

 جاي پاها را ، نخستين بار ، روي ماسه ها مي ديد

 ما بر آن نرماي تردتر ، روان بوديم

 آسمان و كوه و جنگل نيز ، مبهوت از نخستين لحظه ديدار با خورشيد 

 آه گفتي ما ، در آغاز جهان بوديم ؟

 بر لب دريا

 در بهشت بيكران صبحگاهان ما

چشم و دل ، در هاله شرم نخستين

                                                                            آدم و حوا !